Kilku naszych listowiczow chwalilo sie, ze zdaja teraz mature.
Polecam wam zastanowienie sie nad przyszlym swoim zawodem jakiemu
chcecie sie oddawac dozywotnio w przyszlosci. Wsrod polecanych zawodow
przez AWS-owskie Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej znalazl sie i
poplatny zawod zawodowego klechy...
Poczytajcie sobie i zastanowcie sie gleboko czy nie wystartowac....
------------------------------------------------------
---------________---------
Przewodnik po Zawodach Tom I
Krajowy Urzad Pracy i Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej
Warszawa 1998
str. 327 do 332
DUCHOWNY CHRZESCIJANSKI
kod: 24701 (O1-O5)
inne nazwy zawodu: nie wystepuja
ZADANIA I CZYNNOSCI ROBOCZE
Podstawowym zadaniem duchownego chrzescijanskiego jest posluga
religijna wiernym danego obrzadku (prawoslawnego, katolickiego,
protestanckiego, mariawickiego itd.); polaczona z osobista modlitwa do
Boga. Wiaze sie to m.in. ze sprawowaniem liturgii, katechizacja dzieci
i mlodziezy; opieka nad chorymi i cierpiacymi, udzielaniem sakramentow
(slubow, chrztow itd.) i wszelkimi innymi formami duszpasterstwa. Do
codziennych obowiazkow ksiedza katolickiego nalezy odprawienie mszy
swietej, dyzur w konfesjonale, odmowienie brewiarza (modlitwy
Kosciola). Poza tym ksieza sa zobowiazani do dyzurow w kancelarii
parafialnej, udzielania okresowych spowiedzi rekolekcyjnych i
sprawowania tychze rekolekcji; organizuja takze spotkania w grupach
modlitewnych (tzw. oazy; grupy neokatechumenalne). Duchowni
przygotowuja sie takze do wygloszenia kazania; ktore powinno miec
forme medytacji nad Ewangelia (korzystaja przy tym czasem z pewnych
wzorow).
Zawod duchownego laczy w sobie cechy zawodu nauczyciela (np. praca
katechetyczna, gloszenie kazan, rekolekcje i inne szeroko pojete formy
wychowania religijnego), zawodu lekarza (glownie "lekarza duszy", np.
w trakcie spowiedzi, ale czasem tez przez bezposrednia opieke nad
chorymi, jak ksiadz Arkadiusz Nowak chorymi na AIDS), sedziego (pomoc
w rozstrzyganiu, co jest dobre, a co zle, wyznaczaniu pokuty),
psychologa (porada i opieka nad wspolnota, stroza porzadku
odpowiedzialnego za powierzona jego opiece parafie. Dotyczy to zarowno
duchownego katolickiego, prawoslawnego; czy protestanckiego (choc w
tym ostatnim przypadku ewangelicki pastor pelni tylko obowiazki
duszpasterza i nie jest uznawany za posrednika miedzy wiernymi a
Bogiem; w zwiazku z czym nie udziela tez spowiedzi; a wierni
wspolzarzadzaja parafia. Widoczne jest to szczegolnie w przypadku
duchownych sprawujacych funkcje specjalne; jak np. kapelani w
szpitalach, wiezieniach, jednostkach wojskowych, w domach siostr
zakonnych; czy ksieza prefekci o szczegolnych uzdolnieniach
nauczycielskich. Nieco inaczej przedstawia sie sprawa z zakonnikiem
(salezjaninem, franciszkaninem, jezuita, czy prawoslawnym
bazylianinem), ktory oddaje sie zyciu w zamknietej czesto wspolnocie,
aby poswiecic sie w ten sposob Bogu. Zakon w ogole jest zrzeszeniem
osob zatwierdzonym przez prawo koscielne; jego czlonkowie skladaja
sluby publiczne, dozgonne lub czasowe (do istoty stanu zakonnego
naleza sluby czystosci, posluszenstwa i ubostwa; w przypadku jezuitow
dochodzi slub posluszenstwa Stolicy Apostolskiej w sprawach misji).
Celem ogolnym kazdego zakonu jest osiagniecie ewangelicznej
doskonalosci; poza tym kazdy zakon posiada swoj cel specjalny. I tak
na przyklad Dominikanie poswiecaja sie duszpasterstwu
specjalistycznemu, obejmujacemu studentow, srodowiska inteligenckie, a
takze pracy naukowej; wykladajac na Katolickim Uniwersytecie
Lubelskim, Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Siostry
Felicjanki prowadza
domy osob w podeszlym wieku, zaklady wychowawcze
dla dzieci specjalnej troski; zajmuja sie tez katechizacja. Kamilianie
pracuja w zakladach dla nieuleczalnie chorych, sa kapelanami
szpitalnymi w domach opieki dla chorych; docieraja tez jako misjonarze
do krajow Ameryki, Afryki, Dalekiego Wschodu, Australii i na
Madagaskar. Wielu innych misjonarzy i misjonarek (np. siostry
franciszkanki misjonarki) glosi swa wiare w najbardziej odleglych
miejscach swiata; jak Papua - Nowa Gwinea, Zair, Rwanda; a takze w
szczegolnych srodowiskach spolecznych, wsrod najubozszych czasem
cierpiacych glod, bezdomnych, starych i porzuconych. Praca misjonarza
nie ogranicza sie tylko do szerzenia wiary; obejmuje tez takie zadania
jak nauczanie podstawowych przedmiotow szkolnych, czy pomoc w
organizowaniu codziennego zycia, opieka zdrowotna np. nad tredowatymi.
Codzienna msza, nauka religii wsrod dzieci, mlodziezy; zaznajamianie
jej z zasadami wiary; opieka i porada dla wiernych, dla ktorych ksiadz
(duchowny) jest niejednokroc najwyzszym autorytetem. Wszystko to
stanowi o niekonwencjonalnosci zawodu duchownego.
SRODOWISKO PRACY
materialne srodowisko pracy
Miejscem pracy duchownego jest przede wszystkim kosciol jako
swiatynia; moze tez nim byc klasztor, punkt misyjny, szkola, wyzsza
uczelnia, szpital, kancelaria parafialna, jednostka wojskowa,
sierociniec itd. Jako, ze duchowni sa obecni we wszelkich przejawach
zycia spolecznego i pracuja w kazdych praktycznie warunkach, stykaja
sie tez z wszelkiego rodzaju chorobami i schorzeniami; dlatego nie
mozna mowic o zadnych specyficznych chorobach zawodowych.
warunki spoleczne
Miejscem pracy duchownego jest kosciol jako swiatynia, ale i Kosciol
jako spolecznosc parafialna, wspolnota wiernych. Jest to praca
polegajaca na stalym kontakcie z ludxmi; ze wspolnota, co sprawia
wiele satysfakcji; ale i rodzi konflikty. Praca w zespole, razem z
innymi duchownymi i osobami swieckimi udzielajacymi sie w parafii (nie
dotyczy to tylko niektorych odizolowanych wspolnot klasztornych). W
przypadku misjonarza oznacza to przede wszystkim kontakt z calkowicie
obcym otoczeniem; odmienna kultura i klimatem. Jest to praca o
specyficznym charakterze; polegajaca na stalej obecnosci w tym
wszystkim, co dzieje sie w parafii, wspolnocie; codziennej modlitwie i
mszy, calkowitym oddaniu sie Bogu i posredniczeniu miedzy Nim a
wiernymi.
warunki organizacyjne
Pewne elementy codziennej poslugi duchownego maja charakter staly
(codzienna msza, czy ustalone godziny katechizacji); a pewne niestaly
(odprawienie pogrzebu, odwiedziny u chorego). Duchownego odroznia, nie
tylko oryginalnosc zawodu; ale i noszenie charakterystycznych szat,
jak sutanny przez ksiedza, czy habitu zakonnego. Scisly nadzor nad
duchownym sprawuje jego zwierzchnik, co wiaze sie z licznymi
ograniczeniami w zyciu osobistym. Zwierzchnicy tez decyduja o
umiejscowieniu ksiedza w okreslonej parafii; przy czym nie moze to byc
raczej parafia jego dotychczasowego zamieszkania; i przydzieleniu do
sprawowania okreslonych funkcji np. dekret biskupa o przydziale
kapelana do danego szpitala, wiezienia, czy jednostki wojskowej. O
rozdziale zas zadan w parafii decyduje proboszcz. U protestantow
pastora mianuje synod danego Kosciola lub zgromadzenie wiernych.
Ksiedzu katolickiemu przysluguje jeden dzien wolny w tygodniu i prawo
do corocznych wakacji. Choc oczywiscie nie zwalnia ich to od
obowiazkow modlitewnych. Ze sprawowaniem danej funkcji wiaze sie tez
koniecznosc wyjazdow, takich jak pielgrzymki do miejsc swietych,
wakacyjne wyjazdy z mlodzieza, gloszenie rekolekcji w innej parafii.
Duchowny, jako glosiciel uniwersalnych wartosci, jest tez zobowiazany
do przykladnego trybu zycia. Zakonnik zas jest ograniczony poza tym
przez regule zakonna, ktora moze mu zabraniac na przyklad kontaktu z
osobami spoza wspolnoty klasztornej. Ta specyficznie pojeta praca
oznacza staly kontakt z ludxmi; ciagly ruch ale i prace za biurkiem
(np. w kancelarii). Duchowny jest zarazem opiekunem, ale i
straznikiem, ktory przewodniczy wspolnocie i utrzymuje staly kontakt z
wiernymi 7 dni w tygodniu; w dzien, a czasem i w nocy.
WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE
Jako opiekun wspolnoty, duchowny powinien interesowac sie tym
wszystkim czym ona zyje; aby rozumiec problemy wiernych i moc
odpowiednio sie do nich ustosunkowac. Wiaze sie to z umiejetnoscia
wczuwania sie w trapiace ich sprawy. Przede wszystkim zas powinien byc
pelen entuzjazmu, cierpliwosci, skromnosci i pokory; wobec
przelozonych i wobec wiernych, ktorzy czestokroc czynia z ksiedza
powiernika swoich problemow i oczekuja od niego porady, wskazowek.
Powinna tez go cechowac pewna sklonnosc do kontemplacji, uniesien
duchowych i mistycyzmu. Nieodzowna jest tez odpornosc na stresy
zwiazane z tajemnica spowiedzi, z wystapieniem przed wiernymi w
trakcie nabozenstwa, lekcji religii; jak i z rozwiazywaniem
codziennych spraw parafialnych. Nie jest wiec to zawod dla osob latwo
wpadajacych w depresje, czy melancholie. Poza tym dobrego duchownego
charakteryzuje otwartosc, gospodarnosc, gorliwosc, wyrozumialosc,
lagodnosc, ale i surowosc w razie potrzeby; czyli wszystko to, co
sklada sie na tzw. powolanie. Staly kontakt z ludxmi wymaga
umiejetnosci postepowania z nimi; umiejetnosci przewodniczenia
wspolnocie i zdolnosci rozwiazywania wyniklych stad konfliktow. Na
ksiedzu spoczywa rowniez odpowiedzialnosc za powierzone mu przez
wiernych pieniadze, ktorymi musi sie starac gospodarowac rozsadnie i
umiarkowanie. Dobry duchowny powinien takze charakteryzowac sie ladnym
spiewem; co wiaze sie z codzienna liturgia, a kandydat na misjonarza
powinien posiadac zdolnosci jezykowe. Szczegolnie pomocna dla
duchownego jest wiedza z zakresu psychologii, socjologii, czy
filozofii.
WYMAGANIA FIZYCZNE I ZDROWOTNE
Od osoby, ktora pragnie zostac duchownym wymagana jest pelna
sprawnosc fizyczna; w zwiazku z tym osoby niepelnosprawne nie moga
raczej pelnic tej funkcji ( chociaz zdarzaja sie
... wiecej »